Zomer in Uppsala

Het is zomer en dat betekent rust. Letterlijk. Flogsta is uitgestorven en ik vind het heerlijk. De keuken blijft enigszins schoon en er is geen geschreeuw om tien uur 's avonds (ik mocht er een week geleden over praten op de radio, deze keer Radio 2 i.p.v. Radio 1):

http://www.nporadio2.nl/thankgoditssunday/gemist/video/2809/schreeuwen-in-zweden

Toch staat mijn leven niet helemaal stil. Mijn dagelijkse leven bestaat uit: solliciteren, (uit)slapen en sporten. Ergens saai, misschien zelfs stressig, maar dat verplichte stilstaan is wellicht ook wel een keer goed na ruim vijf jaar veel drukte. 

Ook heb ik afgelopen week ook eindelijk maar toch mijn diploma gekregen, die ik, zoals ik in mijn vorige blog al schreef, inderdaad met een bon mocht afhalen van de plaatselijke supermarkt. Inmiddels is mijn eindgesprek al bijna twee maanden geleden. Ergens onbegrijpelijk, maar ja, wat maakt het ook uit. Het is eigenlijk niet meer dan alleen maar wat papiertjes met handtekeningetjes. Oftewel: bomen en inkt.

Over twee weken ben ik van plan weer eventjes naar Nederland te gaan om familie en vrienden op te zoeken. In september hoop ik een nieuw avontuur te beginnen, ook al weet ik dus nog niet wat dat gaat zijn. In ieder geval moet ik op zoek naar werk, huis (en op termijn geld). Spannend.

Ohja, de oplader van mijn camera is spoorloos verdwenen. Met andere woorden: eventjes geen foto’s bij de blog...

Midzomer in Stockholm en Riga

Ruim twee weken geleden schreef ik dat ik nu officieel klaar ben met mijn opleiding. Het bereiken van het ene doel betekent in mijn geval op zoek naar een nieuw doel. Momenteel zit ik daarom met het aparte gevoel dat ik eigenlijk niet weet of ik mezelf als werkzoekende (lees: werkloze) moet zien, of gewoon domweg vakantie heb. Waarschijnlijk is beide een beetje waar.

De afgelopen twee weken heb ik ondanks dit dilemma toch bijzondere dingen meegemaakt. Zo heb ik voor het eerst in mijn leven Midzomer gevierd in Stockholm en vorige week ben ik voor het eerst in Riga geweest. En ook heb ik visite gekregen van Sytze en Anneclaire.

 

Sytze en Anneclaire ken ik vanuit mijn tijd in Ede.

Midzomer was iets dat ik altijd nog een keer mee wilde maken. Het is een van de grootste feesten in Zweden en je kunt toch moeilijk na 5 jaar Skandinavistiek studeren zeggen dat je dat nog nooit hebt meegemaakt:

 

Kinderen, tieners, volwassenen, ouderen, iedereen komt...

...en zingt en danst rond een groene paal.

Daarna wordt er thuis gegeten en gedronken.

Rond middernacht zwemmen :D

Een dag later gingen we naar Vaxholm. 

Een typisch zomers gerecht met o.a. aardappels, haring en zalm.

En Letland dus. Letland is een bijzonder land. Het laat zich niet echt met Zweden vergelijken, maar het is ook duidelijk geen Rusland. Het land is op alle manieren een bijzondere mix met duidelijke invloeden van de Sovjet-Unie, maar tegelijkertijd zijn er bijvoorbeeld ook Zweedse banken te vinden.

 

Brug van riga met groot Zweeds bankgebouw (links).

Wijken met veel art nouveau.

En nog meer art nouveau.

Oude gebouwen (hoewel niet altijd echt oud).

Vroeger: Sovjets.

Tegenwoordig: Belgisch bier.

Schijtende kat: symbool van de stad.

Ik maakte mijn ergste regenbui in jaren mee.

Overal water.

Verder is het dit jaar ook voor het eerste dat ik mij eind juni/begin juli in Scandinavië bevind en daarom maak ik nu ook de langste dagen van het jaar mee in Noord-Europa. Een aparte gewaarwording. Het wordt ’s avonds namelijk nog steeds niet echt donker. Net na 22 uur “gaat de zon wel onder”, maar het aparte is dat er altijd een balk van licht aan de horizon is te zien. Rond middernacht begint het dan wel redelijk donker te worden, maar zonder verlichting kun je nog wel gewoon een wandeling maken. De sterren zijn (vrijwel) niet zichtbaar. Rond 02:30/03:00 uur begint een vogelconcert buiten en rond 04:00 is het echt alweer licht. 

De "balk van licht aan de horizon".

Niet echt bevorderlijk voor mijn nachtrust, maar toch vind ik dit mooi mee te maken. Overigens woon ik nog maar in Uppsala, in Kiruna (1000 km verderop), is het gewoon weken lang überhaupt niet donker.

Wat ik overigens echt bijzonder vond, was mijn vlucht van Riga naar Stockholm. Het vliegtuig vertrok rond 23:15 (lokale tijd) en kwam rond dezelfde tijd (lokale tijd) in Zweden aan. Toen het vliegtuig opsteeg was de avond in Letland al begonnen, maar omdat ik naar het noordwesten vloog werd het steeds lichter! Ik heb van begin tot eind door het raampje van mijn vliegtuig gekeken. In eerste instantie zie je bijna niets, maar vervolgens zag ik dat zwart paars/donkerblauw werd, in na enige tijd zag ik lichtblauw voor mij met een oranje gloed. Eén keer in Zweden aangekomen, leek de morgen aan te breken. In werkelijkheid was het echter nooit echt donker geworden. Toen ik na een korte fietstocht weer in Flogsta was, begon het alweer enigszins licht te worden.

Die geleidelijke kleurenovergang van zwart naar oranje aan de horizon alleen al zou een aanleiding kunnen zijn om deze vlucht te boeken. Zoals gezegd, ik zat aan het raam gekluisterd. Een enkele keer keek ik om me heen om te ontwaren wat mijn medepassagiers van het schouwspel vonden en ik kwam tot de teleurstellende conclusie dat ik de enige was die dit kleurenspektakel kon waarderen. Maar goed, wat maakt dat ook uit. Het voordeel is dat mijn buurman niet klaagde over het feit dat ik zijn uitzicht belemmerde.

Nog maandje wachten op mijn diploma...

Ik ben officieel klaar met mijn opleiding. In augustus 2014 ben ik mijn nieuwe avontuur hier in Uppsala begonnen en over ruim een maand zijn we twee jaar verder. Het is toch weer een mijlpaal in mijn leven, ook al moet ik eerlijk bekennen dat het behalen van een diploma steeds minder speciaal wordt. Niet dat ik niet blij ben met het feit dat ik de opleiding met goed gevolg heb afgerond, maar meer omdat voor mij het resultaat steeds meer centraal komt te staan.
Negen jaar studeren voor drie opleidingen aan vier verschillende universiteiten in twee landen. Het kostte me veel tijd en nog meer geld en daarom is het vinden van een geschikte baan wat mij betreft op dit moment toch echt belangrijker dan een a4’tje met handtekeningen. 

Ook al zien handtekeningen er altijd wel stoer uit, natuurlijk.

Maar goed, dit neemt niet weg dat ik het behalen van een diploma niet ongemerkt voorbij wil laten gaan. Een paar maanden geleden vroeg ik de opleidingscoördinator daarom al eens of er ook een afsluitende ceremonie zou plaats vinden. Deze vraag stelde ik met name met het oog op mijn ouders die wel langs zouden willen komen, maar dat wel ver van te voren moesten plannen. Mijn klasgenoot vanuit IJsland had die vraag ook al eens gesteld. Ook al stelden we onze vragen om praktische redenen, ze werden volgens mij wat anders uitgelegd. Er werd namelijk speciaal voor ons (masterstudenten Scandinavistiek, Literatuur en Retoriek) een ceremonie georganiseerd. Normaal krijg je hier je diploma namelijk met de post. Vraag me niet waarom.

Hartstikke leuk, zo'n ceremonie. Er werden speeches gehouden door verschillende hooggeplaatste personen op de universiteit en ik mocht een verhaal houden als representant van alle masterstudenten. Bijzonder. Zeker omdat het Zweeds niet mijn moedertaal is.

Mijn speech nog even een laatste keer doorlezen.

Na afloop van de ceremonie op 8 juni kreeg ik een document waar op staat dat ik de opleiding Scandinavistiek heb afgerond. Voor alle duidelijkheid: dit was dus niet het diploma. Een week eerder had ik mijn eindgesprek en het was niet mogelijk om alles in zo’n korte tijd te regelen. De enige reden dat ik een papiertje kreeg is omdat ze “wat uit te reiken wilden hebben”. Overigens ziet het papiertje er inderdaad, zoals ze het zelf zeiden, “wel leuk uit”. 

Het "er-wel-leuk-uitziende-papiertje".

Hoe zit het met mijn diploma dan? Daarvoor zou ik eerst een formulier moeten invullen, aan moeten geven welke vakken ik had gedaan en mee wilde laten tellen en bovendien wilden ze ook nog eens mijn bachelordiploma zien. Leuk. Die lag dus in Nederland. Wat mij betreft is het showen van een oud diploma overigens volstrekt onnodig, want ik heb mijn masteropleiding immers goed afgerond? Zelfs al zou ik onterecht tot de opleiding toegelaten zijn, dan nog is het zo dat ik alle vakken heb behaald en mijn scriptie naar tevredenheid heb afgerond. 

Gesprekje met scriptiebegeleider Björn Sundberg.

Ik heb dus apart even een e-mail naar de examencommissie gestuurd om te vragen of het wel écht nodig was, “want ik had de opleiding toch goed afgerond etc. etc.”, en “ik had toch ook al van alles opgestuurd voor mijn aanmelding twee jaar terug etc. etc.”, maar “nee” was het antwoord, “je bachelordiploma is behaald in het buitenland, dus je moet het origineel laten zien”. Er viel helaas weinig tegen in te brengen. Dat ding toch maar laten opsturen (saillant detail: dat betreffende diploma heb ik vanwege mijn verhuizing naar Zweden ook nooit via een officiële uitreiking gekregen), ook al waren mijn ouders juist weer terug van een lange autorit naar Zweden vanwege juist mijn (diploma)uitreiking. Lekker handig. Weer een week (en ruim 10 euro) verder (moest wel veilig opgestuurd worden en zo, toch kostbaar).

V.l.n.r.: Examinator, scriptiebegeleider, opleidingscoördinator.

Maandag kreeg ik bericht dat ik een pakketje kon ophalen bij de supermarkt. Een medewerkster liet mij echter weten dat het door mij meegenomen Nederlandse rijbewijs niet een geldig legitimatiebewijs was, omdat het buitenlands is (alle eerdere poststukken heb ik daar overigens wel vrolijk mee op kunnen halen). Ironisch eigenlijk, sommige buitenlandse documenten wil men hier heel graag zien, anderen juist weer helemaal niet. Uiteindelijk kreeg ik het dus gisteren toch binnen. Het liefst was ik gelijk naar de examencommissie gegaan, maar het bleek dat ik daar alleen maar tussen 10 – 12 uur terecht kon en het was inmiddels al net een uurtje later.

Met zusje en ouders op de foto bij de ingang van de universiteit.

Vanmorgen kon ik na alle moeite dan eindelijk het ene (felbegeerde) diploma laten zien opdat ik het andere diploma zou kunnen krijgen. Ik kwam dus ’s ochtends net na tienen keurig met mijn mapje aanzetten. De persoon in kwestie nam het aan, mogelijkerwijs deed hij het mapje ook nog net open (geloof het eigenlijk niet eens), maar hij keek in ieder geval niet naar de papieren. “Ik geloof je wel, heb al enorm veel diploma’s vanuit Groningen gezien. Ik weet wel hoe ze er uitzien.” Even wilde ik de Zweed, die het woord “Groningen” perfect uitsprak ondanks de twee “g’s”, vragen of hij toch niet even wilde kijken, want veel moeite gekost enzo... Maar ja, waarom zou ik ook?

Vervolgens kreeg ik te horen: “We weten niet wanneer alles klaar is. Waarschijnlijk over een maand. Je kunt het dan wel met de post ophalen.” Het voordeel is dat ik nu in ieder geval weet dat ik straks mijn paspoort mee moet nemen om het pakketje op te halen...

...tot die tijd mag ik het met die papiertje doen.

Interview met Omrop Fryslân

Goeiemiddei!

Vandaag mocht ik weer eens een bijdrage leveren voor mijn oude werkgever: Omrop Fryslân radio! Deze keer zat ik echter aan de andere kant van de microfoon. Ik kwam dus niet in de uitzending als verslaggever, maar als gast. 

Altijd leuk om door oud-collega Femke de Walle geïnterviewd te worden!

Geïnteresseerden die het gesprek graag terug willen luisteren, kunnen dat doen via onderstaande link:

http://www.omropfryslan.nl/utstjoering/de-middei-fan-fryslan-fan-23-maaie-2016-1300

Ik werd gebeld rond 14:45 uur, dus het gaat om het tweede tijdblok van het programma.

Uiteraard was ons gesprek wel in het Fries, maar daar komen de niet-Frieze lezers van deze blog vast wel uit.

Oant sjen!