Eindelijk

“Eindelijk”, dat denk ik altijd halverwege maart. Sinds afgelopen vrijdag hebben we hier in Zweden eindelijk weer meer uren licht dan in Nederland. Dat betekent op dit moment vooral dat ik vroeger wakker wordt – rond half zes begint het al licht te worden –, want de zonsondergang is bij jullie nog wel later. Dat verandert eind mei hier pas.

Altijd gezellig met een vriend op bezoek.

Vrijdag was ook op een andere manier bijzonder, want toen kwam Marnix Amperse op bezoek! Hij is buiten mijn familie om de eerste die speciaal voor mij naar Zweden komt. Marnix is ook de man met wie ik in 2009 naar Jönköping ging. 

Het was dus praten over journalistiek, herinneringen ophalen en Uppsala en Stockholm onveilig maken. Verder bracht hij ook nog het broodnodige Nederlandse beleg voor mij. Een kinderhand is snel gevuld:

Vorige week had ik net mijn laatste pak opgemaakt.

Gisteren is Marnix weer vertrokken. Het volgende Nederlandse bezoek staat gepland op 30 april. Dan komt mijn broer Hepke langs. 

Vi ses!

Radiostilte

Letter en figuurlijk een radiostilte. Sinds afgelopen zomer heb ik niet meer voor de radio gewerkt. Eerlijk gezegd mis ik het af en toe wel eens het gevoel om nuttig werk te doen, zoals ik het zie dan. Niet dat een studie zinloos is, maar echt "een bijdrage leveren aan de maatschappij" kun je het ook niet noemen. Ik ben maanden bezig met een scriptie die een paar keer gelezen wordt om vervolgens ergens in een diep en donker archief van de universiteit te belanden. Figuurlijk dan, want uiteraard moet ik alles digitaal inleveren.

 

Doodstil...

Een andere radiostilte is het feit dat ik ook vrijwel nooit meer naar de radio luister hier. Ik luister altijd graag naar de radio, wat mij betreft nog steeds het mooiste medium dat er bestaat, maar het komt er gewoon niet meer van. Ik rijd geen auto meer, breng veel uren op de universiteit door en het radioluisteren zit domweg niet meer in mijn dagelijkse patroon.

 

Te vaak heb ik tevergeefs op het resetknopje van dit apparaatje gedrukt.

En dan de laatste radiostilte. Mijn eigen radiostilte: deze blog. De laatste keer dat ik van mij liet horen is alweer een maand terug. Dat komt niet doordat ik niets te melden heb, maar gewoon door het feit dat ik geen internet had in Flogsta. Het internet werd hier altijd door de universiteit geregeld (weet niet waarom; het was een aangename service in ieder geval), maar die stopte ermee. Het gevolg was dat Heimstaden, mijn woningcorporatie, wat nieuws moest regelen. Heimstaden koos vervolgens de goedkoopste provider die er te vinden was en dat betekende twee weken ellende voor de tweeduizend studenten die hier op een kluitje wonen... Totaal geen connectie mogelijk. Voor elk mailtje dat ik wilde lezen of versturen moest een fietstocht naar school afgelegd worden. Gelukkig lijkt het nu opgelost te zijn.

Even een kleine update over de afgelopen vier weken:

- Wederom heb ik twee oud-klasgenoten ontmoet in Stockholm getroffen! Deze keer waren het Marije Knevel en Heleen Beinema-Verschuur.

Samen eten...

...selfies maken op het station...

...en ons Nederlands gedragen.

- Komend weekend komt Marnix Amperse op bezoek! Marnix is de man met wie het oorspronkelijke Zweden-avontuur begon. Met hem ging ik in 2009 naar Jönköping toe als uitwisselingsstudent.

- Komende woensdag heb ik mijn laatste college. Ik heb echter geleerd van mijn fouten en zal niet zeggen dat het mijn laatste college ooit is. Dat zei ik zo’n zeven jaar geleden namelijk ook al.

Helaas nog steeds geen goed nieuws over de politieke situatie hier. Het is nog even naïef als altijd. Zo zei de Zweedse premier laatst nog te weten wie Olof Palme heeft vermoord in 1986, terwijl de beste man om wie het gaat gewoon door de rechter is vrijgesproken. Als nieuwsjunk krijg ik, zoals u inmiddels begrijpt, elke dag te veel informatie te horen over naïeve politiek, feminisme en gelijkheidsdenken. Los daarvan, vind ik Zweden nog steeds fantastisch. 

Een radiostilte zou pas echt genieten zijn voor me, maar eerlijk gezegd weet ik nu al dat me dat niet gaat lukken.

Vi hörs!

Spontane bezoeken

Tegenwoordig zijn mijn weekenden vrij voorspelbaar. Uitgaan doe ik weinig hier, maar toch verveel ik me eigenlijk nooit. In de regel is het zo dat ik vrijdagavond tv kijk, lees of vrienden tref. Op zaterdag slaap ik uit, breng ik uren door in de sportschool en daarna doe ik het huishouden dat ik eerder diezelfde week te veel heb uitgesteld. 

Zonsondergang in Flogsta.

Hoewel ik altijd genoeg te doen heb, klinkt dit patroon misschien enigszins saai. Vorige week was dat echter totaal anders. Ik had twee spontane ontmoetingen!

Eerst kreeg ik te horen dat Koen Verhelst in Stockholm zat. Hij studeerde net als ik journalistiek in Ede. Een fantastische aanleiding om eens naar de hoofdstad af te reizen en gezellig Nederlands te praten. Alhoewel ik het tegenwoordig niet meer echt moeilijk vind om Zweeds te praten, blijft er toch altijd een duidelijk verschil met je moedertaal. Daar hoef je namelijk helemaal niet over na te denken.

Een avondje diep in de buidel tasten met Koen.

De avond begon met goedkoop bier (tot 20:00 uur). Daarna besloten Koen en ik om naar een andere pub te gaan voor een laatste speciaalbiertje. Speciaalbier betekent in Zweden vooral, bier voor een speciale prijs. In eerste instantie was ik van plan om het zwaarste biertje te drinken dat ze hadden, maar dat zou mij ruim 17 euro gaan kosten. Daarom ging ik maar over naar een goedkopere variant van zo’n 10 euro voor een glas.

Ik zeg maar zo: "Ik zeg maar niets".

Op zaterdagavond zou ik naar een verjaardag gaan in de studentengang waar ik eerder woonde – overigens in dezelfde flat – en tot mijn grote verrassing kreeg ik vooraf spontaan bezoek van een goede vriendin van me die daar vorig jaar ook woonde en naar dezelfde verjaardag zou gaan als ik! 

Emma, de vrouw met meer Vikingbloed dan de gemiddelde Zweedse man.

De verjaardag was, net als het bezoek van Koen, ook fantastisch; met onorthodoxe spelletjes als boxen met opblaasbare bokshandschoenen, handdrukken en Russische roulette met chocoladekogels waarvan één met een verborgen rode peper. Ik hoopte dat ik hem zou krijgen en kreeg hem ook, maar had dat in eerste instantie niet door... Eerlijk gezegd is chocolade met rode pepers gewoon lekker! Bovendien waren er in eerste instantie alleen maar vrouwen aanwezig op de verjaardag. Overigens moet ik daar wel bij zeggen dat een aantal van de meiden daar met handdrukken en boxen zouden winnen van de gemiddelde man.

Zes vrouwen, vier nationaliteiten, één competitie.

Hoe dan ook, twee spontane bezoeken van goede vrienden en te duur bier. Wat wil een man nog meer?

Gesmolten sneeuw

In Uppsala is de sneeuw verdwenen. We hebben mild weer. Oké, de terrassen zijn nog niet open; http://nos.nl/artikel/2082737-nog-nooit-was-het-zo-warm-op-25-januari.html, maar het is al wel 20 graden warmer dan begin deze maand.

Gesmolten sneeuw.

In de praktijk betekent dit dat we weinig tot geen vorst overdag hebben. Overigens krijgen we straks wel weer gewoon sneeuw en ook de temperaturen van beneden 0 komen weer terug. Tot die tijd mag ik staren naar een paar armetierige smeltende bultjes ijs met grind, die doen herinneren aan een witte wereld die alweer ver achter mij lijkt te liggen. 

Laatste herinnering aan een sneeuwlandschap.

Ook al was dat dan maar een halve week geleden.

Relatief goedkoop elandenvlees.

Om toch een beetje in de winterse sferen te blijven, heb ik gisteren broodjes (wild) elandevlees gegeten. In plaats van 159 SEK (zo’n 18 euro), was de delicatesse nu maar 40 SEK (iets meer dan vier euro) in de ICA-supermarkt. Zoiets koop je natuurlijk, als je tenminste geen principes hebt op dat vlak. Gewoon omdat het kan. Tenminste, hier in Zweden wel.

De creatie die ik er van maakt: broodje elandenvlees.

Ohja, over het "warme" weer gesproken, ik heb alweer een enkeling met een korte broek buiten zien lopen.

Koud

Sneeuw.

Het weer is geweldig hier in Zweden. Strak blauwe lucht, sneeuw, veel zon en koud. Nog steeds is de temperatuur zo rond de -15 hier. Zelfs de mensen die werkelijk uit Uppsala en omgeving komen, vinden dat koud. Toch blijf ik zeggen dat de kou naar mijn idee nog wel wat meevalt, omdat we hier echt minder last hebben van luchtvochtigheid en bovendien waait het hier ook niet zo hard als in Nederland.

Een eendenvriend, ergens langs de rivier in Uppsala.

De eenden dachten ook dat ik brood bij me had.

Toen ik vanmiddag wat winterfoto’s wilde nemen voor deze blog (eigenlijk heb ik namelijk niets te vertellen), kwam ik een verontruste oude vrouw tegen in het centrum. Ze vroeg zich af of het wel vertrouwd was dat er een aantal niet-Zweedse jongeren op de bevroren rivier liepen. Overigens niet, omdat ze niet-Zweeds waren, maar omdat ze zich mogelijk op zwak ijs begaven. Aan de ene kant dacht ik dat het vast wel wat mee zou vallen, we hebben hier immers al een aantal weken onafgebroken stevige vorst, maar toch was de vraag misschien zo gek nog niet. Normaal gesproken zit er namelijk wel een behoorlijke stroming in (onder) de rivier. 

De bevroren rivier die door het centrum loopt.

Maar goed, het leek mee te vallen. De jongeren op het ijs vroegen mij of ik hen op de foto wilde zetten en boden zelfs aan mij ook op de foto te zetten. Altijd leuk.

De bevroren rivier en ik.

Verder viel me het vandaag weer eens op dat de zon overdag nog steeds erg laag staat. Altijd wanneer je fietst of over straat loopt is het alsof er iemand met een enorm sterke zaklamp in je ogen schijnt, want dat is ongeveer de hoogte van de zon. Interessant is ook, dat de maan tegenwoordig zo’n 24 uur per dag zichtbaar is (die staat overigens wel hoog aan de horizon).

In de winter staat de zon altijd laag in Zweden.

En dat is niet altijd prettig in het verkeer.

Af en toe zie je trouwens wel eens een persoon stilstaan midden op de weg. Niet omdat hij/zij zoveel last heeft van het feit dat de zon hem/haar in de ogen schijnt, maar om even de taks vitamine D op peil te krijgen. Of, zoals de bejaarde vrouw van vanmiddag het tegen mij zei: je voelt de lentezon al; de stralen zijn al lekker warm in je gezicht. Ik snap wat ze bedoelde en was het ook met haar eens. Toch kan ik me voorstellen dat veel mensen, wanneer ze weten dat deze uitspraak gedaan werd terwijl de vrouw in kwestie met haar beide voeten in de sneeuw stond, halverwege januari, bij een temperatuur van zo’n -15, deze woorden onbegrijpelijk vinden.

Zowel zonlicht (links), als de maan (rechts).