Weer winterweer

Na een warme decembermaand in Nederland ben ik sinds afgelopen maandag weer terug in Uppsala. Een enorm temperatuurverschil. In Opeinde maakte ik een van de warmste Eerste kerstdagen ooit mee. De wereld was behoorlijk groen in vergelijking met Zweden en sneeuw was nergens te bekennen.

 

Op de dag dat ik vertrok, viel er sneeuw.

In december was dit groen.

Afgelopen maandag vloog ik weer terug naar mijn studentenstad. Net op tijd. Op dinsdag zouden de schaatsers op de weg er namelijk vast voor gezorgd hebben dat we niet snel genoeg in Schiphol zouden aankomen.

 

Boven de wolken is het altijd helder.

Een groot contrast met de grijze wereld een paar kilometer lager.

Toen ik maandagavond (eigenlijk eind van de middag) weer aankwam in Zweden, viel me op dat winters nog steeds bestaan. Het was koud, erg koud. En hoewel ik daar normaal gesproken wel van houd, moest ik nu toch wel even wennen. Een verschil van zo’n 20-30 graden is namelijk toch wel groot. En nu mag de opwarming van de aarde een feit lijken te zijn, in Uppsala kon ik daar afgelopen week eventjes niets van merken.

 

Twee uur later...

...maar vieren uren donkerder dan Nederland.
Tijdens de heenweg was het overigens
zowel bij vertrek als bij aankomst schemerig.

Gek genoeg werden er hier namelijk ook records gebroken. In Noord-Zweden was het sinds 1999 niet zo koud geweest. De enkele Zweed die bij de Finse grens woont, mocht zich namelijk kleden op temperaturen van beneden de -40.

http://www.svd.se/kylan-har-sverige-i-ett-jarngrepp

Nu geloof ik niet dat er meteorologen zijn die mijn blog lezen, maar als iemand het weet, mag hij/zij vertellen waar deze enorme verschillen door veroorzaakt worden en hoe het kan dat er in dezelfde week zowel warmte- als kouderecords worden gevestigd...

Hoe dan ook, -40 hadden we hier dus niet, maar richting de -20 ging het in Uppsala wel. Ik besloot daarom om mijn ski-jas en thermo-ondergoed maar weer eens aan te doen, iets wat ik sinds 2009 (toen ik in Lapland was) niet meer gedaan had. Eigenlijk is deze kleding wat te warm, maar mijn “gewone winterkleding” is daarentegen weer te koud. En omdat ik de afgelopen weken grieperig was, nam ik toch maar het zekere voor het onzekere en dat betekende in mijn geval dus: zwetend de -20 trotseren. De komende week verwacht men overigens temperaturen van net onder nul.

Verder nog een paar dingen die de komende weken gebeuren:

- Er komen weer honderden nieuwe uitwisselingsstudenten vanuit tientallen verschillende landen naar Uppsalsa.

- De laatste tentamens van het eerste semesters worden geschreven.

- Oetze schrijft weer aan zijn masterscriptie en begint op de 20^e zijn (laatste) vak op de universiteit.

Nuchtere Zweden

Hier in Uppsala hebben we een aantal weken terug al voor het eerst vorst gehad, deze winter. Vorige week schoot de tempratuur echter weer omhoog tot een graad of tien, maar sinds dit weekend kunnen de Zweedse automobilisten opnieuw hun ruiten schrabben. Tot nog toe is het overigens een relatief warme winter. Voordeel is overigens wel dat we dit jaar wat meer zonlicht hadden. Vorig jaar hadden we minder dan vijf zonuren in november en dat was ronduit deprimerend.

Dit jaar hadden we ook nog wat zon, tijdens de schaarse uurtjes licht.

Vorst is fijn. De lucht is dan droog en eigenlijk vind ik dat de temperaturen net onder nul beter uit te houden dan de kou van net boven het vriespunt. Bovendien houd ik gewoon van de winter. Toch valt me hier altijd wel een ding op. Men wil hier, net als in Nederland, graag een witte kerst. Men wil hier, net als in Nederland, ijs. En men wil hier, net als in Nederland, gezelligheid tijdens de donkere dagen voor Kerst. Er is echter een groot verschil. Hoewel de Nederlanders zichzelf nuchter noemen, blijken het de Zweden te zijn die zich niet gek laten maken wanneer ze het kwik zien dalen. 

Rode kerstballen in de bomen.

En zo zien ze er van dichtbij uit.

In ons kikkerlandje trekken Matthijs van Nieuwkerk en consorten na één keer nachtvorst alle oud-schaatser uit de kast om herinneringen op te halen over de tocht der tochten die bijna twintig jaar geleden voor het laatst gereden is. Na verschillende dagen vorst begint men in Holland er vervolgens serieus rekening mee te houden dat er misschien ook écht wel eens een Elfstedentocht zou kunnen komen. En als het na ruim een week vorst weer eens een dagje dooit, dan lijkt iedereen die ten zuiden van Zwolle woont ook nog eens oprecht diep teleurgesteld te zijn.

Grote kerstbomen voor de grootste bibliotheek van Scandinavië.

Afgelopen week had mijn favoriete weerman, Gerrit Hiemstra, een prachtig filmpje gemaakt over het overdreven gedrag van de niet nuchtere Nederlander.

http://nos.nl/artikel/2074352-gerrit-hiemstra-weet-echt-niet-of-deze-kerst-wit-wordt.html

Laatst zag ik een bevroren plas water vlakbij mijn flatgebouw en toen dacht ik bij mijzelf: “Het heeft nu al twee dagen achter elkaar gevroren. In Friesland zouden er nu al een paar gekkies hebben geschaatst op een ondergelopen polder. Bovendien zou er alweer een strijd losgebarsten zijn om te kijken welke ijsclub als eerste een wedstrijd uit kan schrijven”. In Zweden houdt men het hoofd letterlijk en figuurlijk koel. Zweden houden van sneeuwscooterrijden, wintersport, ijshockey en meer van dat soort dingen, maar schaatsen zegt echt niemand wat. Een Canadees bij mij op de gang wist overigens niet eens dat de wereldbekerwedstrijden deze maand in zijn vaderland gehouden werden.

De rivier die door de stad loopt, 's avonds laat.

Interessant is dat in zowel Canada als Zweden ijshockey enorm populair is. In Nederland zijn we goed in hockey, schaatsen en shorttrack, maar juist ijshockey bakken wij dan weer helemaal niets van.

Sven Kramer, Jorrit Bergsma en Ireen Wüst zijn personen die niemand hier kent, Thialf heeft men nog nooit van gehoord, laat staan dat ook maar iemand weet wat de Elfstedentocht is. U begrijpt het wel, ik heb een hoop uit te leggen hier.

Sterren worden op de weg geprojecteerd.

Black Friday

Na een enigszins kritische blog vorige keer, vond ik het nu wel weer tijd voor een vrolijk verhaaltje. De vorige keer klaagde ik over de naïviteit van Zweden en kort na deze boodschap kondigde minister-president Stefan Löfven zelf ook al aan dat hij vond dat men (waaronder hijzelf dus ook) naïef was geweest. Het was net alsof hij mijn blog gelezen had. 

Om nog een keer mijn standpunt duidelijk te maken: ik wil niet negatief zijn en vind zeker dat alle vluchtelingen geholpen moeten worden. Mijn punt was alleen dat Zweden dit niet alleen kan, ook al leek men hier wel de pretentie te hebben dat te kunnen.

Voor het eerst kalkoen uit de oven gegeten.

Ik viel helaas een beetje uit de toon met mijn t-shirt...

Maar goed, een ander punt. Vandaag is het Black Friday en dat betekent dat het gisteren Thankgsivingsday was. Nu zijn er de laatste jaren al veel Amerikaanse tradities overgewaaid naar Europa, maar dat is met dit feest nog niet het geval. Toch heb ik het gisteren bij Amerikaanse vrienden wel mee mogen maken. Een mooie traditie waarbij men stil kan staan bij alle zaken waar men dankbaar voor kan zijn. Zelf vertelde ik dankbaar te zijn voor mijn familie, vrienden en het feit dat alles op rolletjes verloopt na een enigszins ingewikkelde opstart in Uppsala.

Twee geweldige Amerikaanse vrienden in Uppsala.

Traditionele pompoensoep en een kriekbiertje.

Het eten was heerlijk. De gesprekken met vrienden waren goed. De film die we na afloop keken was de moeite waard en om het maar eens op z’n Nederlands uit te drukken: het was gezellig.

Het buffet.

De man die het vlees kwam snijden...

De tijd van het jaar

Veelkleurige struik van een tijdje terug.

Ondanks dat het inmiddels al een week geleden is dat we de klok weer op zijn normale tijd zetten, laat ik mijn horloge nog steeds geloven dat het zomer is. Ik wil altijd dat mijn polsklokje op de seconde nauwkeurig gelijk loopt met de ‘echte’ tijd (irritant journalistentrekje van me) en daarom moet ik altijd echt even de moeite nemen om de tijd aan te passen. Daar was ik tot nog toe te lui voor. Een horloge dat precies een uur voor loopt vind ik namelijk makkelijker dan een horloge dat bijvoorbeeld 37 seconden achterloopt.

De klimop, klom op tot mijn kamer en werd rood.

De behulpzame man die mij 's ochtends luidruchtig wekt.

Later deze week bedacht de psycholoog in mij echter dat er mogelijk ook wat anders speelt. Een soort ontkenning van de situatie. Twee weken terug werd het namelijk nog om 17:32 uur donker, maar vandaag was de zonsondergang al om 15:54 uur. De dagen worden al enorm snel korter hier, maar die artificiële klokdraaierij gooit nog eens extra zout in de wonden. Als ik bijvoorbeeld naar buiten kijk en ik zie dat het al zo goed als donker is, dan is het aardig om voor mijzelf te constateren dat het “ook al vijf uur is”, terwijl het eigenlijk nog maar vier uur is...

's Zomers zijn deze bomen louter groen.

Gele bladeren kleuren goud onder de zon.

Het klopt dat ik mijzelf op dit moment voor de gek houd, maar dat doen jullie ook allemaal een halfjaar lang.

Wat mij betreft mogen we dus stoppen met dat heen-en-weer geslinger van de wijzers en de klok gewoon door laten tikken. In deze situatie is het namelijk zo dat we in de zomer een extra uurtje krijgen, terwijl de zon toch al bijna niet onder gaat. En in de winter wordt er een uurtje aan het einde van de dag afgesnoept, terwijl de zon zich dan überhaupt maar amper laat zien. Ik zou de zomertijd graag ook in de winter willen hebben. Het is beter voor ons biologische ritme, ’s winters hebben we ’s avonds een uurtje langer licht en we hebben twee verwarrende momenten per jaar minder.

Het park waar mijn universiteitsgebouw in staat.

Nu hoor ik voorstanders van dit belachelijke systeem al zeggen: “Ja, maar met de wintertijd wordt het ’s ochtends een uurtje eerder licht”. Dat klopt. Echter, in de ochtend nadat de klok verzet wordt, is de zonsopgang al om 6:53 uur. Ik vind het prima dat dat een uurtje later is. Anderen zeggen: “Maar het bespaart energie”. En mijn grote vraag is al jaren: “Hoe dan?!”. Als het ’s ochtends donker is, zorg je voor licht en als het ’s avonds donker is doe je ook een lampje aan. En straatlantaarns zijn altijd aan wanneer het donker is. Bovendien blijft de afstand tot je werk hetzelfde, dus je hebt nog steeds evenveel benzine nodig om op je werk te komen. Het is wat mij betreft een achterhaald idee.

Actiefoto van de herfst.

Een kikkerperspectief. Gewoon omdat het kan.

Zoals ik al zei zou ik dus graag zien dat men stopt met deze ongein, maar dat gaat toch niet gebeuren. Na het publiceren van deze blog zal ik daarom alsnog mijn horloge maar verzetten. Overigens geniet ik enorm van de tijd van het jaar. De foto’s vertellen waarom. Ik vind de herfst dit jaar mooi, ook al is die hier inmiddels al bijna afgelopen. Het mag van mij daarom gauw gaan sneeuwen (ook al duurt dat waarschijnlijk nog weken), want dat zorgt voor “verlichting”.

Deze boom bewijst dat de herfst al bijna afgelopen is.