De tijd van het jaar

Veelkleurige struik van een tijdje terug.

Ondanks dat het inmiddels al een week geleden is dat we de klok weer op zijn normale tijd zetten, laat ik mijn horloge nog steeds geloven dat het zomer is. Ik wil altijd dat mijn polsklokje op de seconde nauwkeurig gelijk loopt met de ‘echte’ tijd (irritant journalistentrekje van me) en daarom moet ik altijd echt even de moeite nemen om de tijd aan te passen. Daar was ik tot nog toe te lui voor. Een horloge dat precies een uur voor loopt vind ik namelijk makkelijker dan een horloge dat bijvoorbeeld 37 seconden achterloopt.

De klimop, klom op tot mijn kamer en werd rood.

De behulpzame man die mij 's ochtends luidruchtig wekt.

Later deze week bedacht de psycholoog in mij echter dat er mogelijk ook wat anders speelt. Een soort ontkenning van de situatie. Twee weken terug werd het namelijk nog om 17:32 uur donker, maar vandaag was de zonsondergang al om 15:54 uur. De dagen worden al enorm snel korter hier, maar die artificiële klokdraaierij gooit nog eens extra zout in de wonden. Als ik bijvoorbeeld naar buiten kijk en ik zie dat het al zo goed als donker is, dan is het aardig om voor mijzelf te constateren dat het “ook al vijf uur is”, terwijl het eigenlijk nog maar vier uur is...

's Zomers zijn deze bomen louter groen.

Gele bladeren kleuren goud onder de zon.

Het klopt dat ik mijzelf op dit moment voor de gek houd, maar dat doen jullie ook allemaal een halfjaar lang.

Wat mij betreft mogen we dus stoppen met dat heen-en-weer geslinger van de wijzers en de klok gewoon door laten tikken. In deze situatie is het namelijk zo dat we in de zomer een extra uurtje krijgen, terwijl de zon toch al bijna niet onder gaat. En in de winter wordt er een uurtje aan het einde van de dag afgesnoept, terwijl de zon zich dan überhaupt maar amper laat zien. Ik zou de zomertijd graag ook in de winter willen hebben. Het is beter voor ons biologische ritme, ’s winters hebben we ’s avonds een uurtje langer licht en we hebben twee verwarrende momenten per jaar minder.

Het park waar mijn universiteitsgebouw in staat.

Nu hoor ik voorstanders van dit belachelijke systeem al zeggen: “Ja, maar met de wintertijd wordt het ’s ochtends een uurtje eerder licht”. Dat klopt. Echter, in de ochtend nadat de klok verzet wordt, is de zonsopgang al om 6:53 uur. Ik vind het prima dat dat een uurtje later is. Anderen zeggen: “Maar het bespaart energie”. En mijn grote vraag is al jaren: “Hoe dan?!”. Als het ’s ochtends donker is, zorg je voor licht en als het ’s avonds donker is doe je ook een lampje aan. En straatlantaarns zijn altijd aan wanneer het donker is. Bovendien blijft de afstand tot je werk hetzelfde, dus je hebt nog steeds evenveel benzine nodig om op je werk te komen. Het is wat mij betreft een achterhaald idee.

Actiefoto van de herfst.

Een kikkerperspectief. Gewoon omdat het kan.

Zoals ik al zei zou ik dus graag zien dat men stopt met deze ongein, maar dat gaat toch niet gebeuren. Na het publiceren van deze blog zal ik daarom alsnog mijn horloge maar verzetten. Overigens geniet ik enorm van de tijd van het jaar. De foto’s vertellen waarom. Ik vind de herfst dit jaar mooi, ook al is die hier inmiddels al bijna afgelopen. Het mag van mij daarom gauw gaan sneeuwen (ook al duurt dat waarschijnlijk nog weken), want dat zorgt voor “verlichting”.

Deze boom bewijst dat de herfst al bijna afgelopen is.

Hoe is het om 28 te worden...?

http://poppyd.com/28-reasons-im-excited-about-turning-28-today/

Vanmorgen tijdens het college schreef ik 29-09-1987 linksboven op het a4-tje dat ik zou gaan gebruiken voor mijn aantekeningen. De docent begon zijn verhaal over “arbetarlitteratur” te houden en ik begon ijverig te pennen. Pas na tien minuten ontdekte ik dat het jaartal 2015 had moet zijn. Stom van me. Ik kraste de datum snel door en keek daarna beschaamd naar mijn Zweedse medestudent links van mij, om te ontwaren of hij mijn domheid toevallig had ontdekt. Dat was gelukkig niet het geval. 

Het bewijs van mijn belachelijke automatismen.

Het is een vreemd soort spiergeheugen van mijn vingers. Alsof ik standaard na de getallen 29-09 het jaartal 1987 zou moeten opschrijven, omdat ik dat toevallig ook op veel officiële formulieren heb gezet. Eerlijk gezegd had ik liever gezien dat het spiergeheugen van mijn bovenarmen goed zou werken in de sportschool, maar helaas lijkt dat minder het geval te zijn.

Verjaardagskaarten fanút it heitelân.

Op verjaardagen heb ik vaak te horen gekregen hoe het voelt om “...” te zijn. Nou, het voelt heerlijk om 28 te zijn. Na een jaar in grote onzekerheid geleefd te hebben, kan ik eindelijk zeggen dat ik Brian Jones, Alan Wilson, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse overleefd heb. Volgens Wikipedia is 28 trouwens een van de perfecte getallen en het is natuurlijk fantastisch om te weten dat er iets perfect aan mij is. Verder heeft het Zweedse alfabet 28 letters. Ik durf daarom wel te beweren dat ik me nu compleet voel. (Overigens tel ik de letter "w" gemakshalve even niet mee, want die gebruiken ze bijna nooit. Een paar uur nadat ik deze blog geplaatst had bedacht ik dat Wikipedia hier fout zat. Officieel  maakt men hier namelijk gebruik van 29 letters.)

Familieleden die mij feliciteerden via Skype.

Bovendien heb ik vandaag voor de vierde keer in mijn leven een nieuw lichaam gekregen, want alle cellen in het lichaam worden vervangen door nieuwe cellen in zeven jaar tijd. Van de cellen die ik voor 29 september 2008 had, zou er geen enkele meer over zijn. Een nieuw lichaam klinkt leuk, maar toch denk ik dat mijn 21-jarige lichaam een betere conditie had dan mijn huidige. Om nog maar te zwijgen over mijn toekomstige 35- (of 42-,49-,56-) jarige lichaam.

Het beeld dat zij kregen te zien van mijn "nieuwe lichaam".

Ik hoor het velen van u al zeggen: “wat een onzinverhaal”. Klopt. Het zijn grappige ideeën, maar het gaat natuurlijk nergens over. Evenmin zegt het iets dat op 1 januari een nieuw jaar begint of dat veel studenten op 1 september beginnen met een nieuwe studie. Eerlijk gezegd is de dag dat ik verjaar een van die dagen die mij niet erg veel zegt. Het is meer dat ik er niet echt omheen kan. Zo hielpen de sociale media mij beter met wakker worden dan mijn eigen wekker, kreeg ik de felicitaties van de RUG (terwijl ik daar al niet eens meer studeer) en berichtte bol.com dat er een cadeau voor mij klaarstaat. 

Facebook, het medium voor alle oprechte felicitaties.

Mijn intentie was om een feestje stilzwijgend aan mij voorbij te laten gaan, vooral omdat het weer de nodige tijd kost, maar ook dat lukte niet. Amerikaanse vrienden nodigden mij uit om langs te komen om met hen pizza te eten. Ze hadden een taart gebakken en hadden cadeaus voor mij gekocht. Ik voelde me enigszins bezwaard, omdat ik alleen maar dingen kreeg, zonder dat ik zelf ook maar iets georganiseerd had. De Amerikanen zeiden echter dat dit het gebruik was in hun land: You don’t throw your own party, you get one. Met andere woorden, als je geen vrienden hebt, krijg je ook geen feest. Deprimerende gedachte eigenlijk. Voor mij “pakte” dit cadeautje gelukkig goed uit. Fijn om te weten dat ik vrienden heb hier in Uppsala.

Cadeautjes van mijn Amerikaanse vrienden.

Over het mislopen van feestjes

Het mislopen van mooie dingen in het thuisland is inherent aan het verhuizen naar het buitenland. Ruim een jaar geleden had ik hier al rekening mee gehouden. Verjaardagen, nationale feestdagen en andere leuke evenementen zouden aan mijn neus voorbijgaan. Het is niet anders. Voor langere tijd in Zweden wonen is natuurlijk al een bijzondere ervaring op zich en bovendien maak ik hier ook veel mooie dingen mee.

Toch heb ik het afgelopen jaar ook dingen gemist die ik eigenlijk niet had willen missen. Zo heb ik bijvoorbeeld bij twee trouwerijen niet aanwezig kunnen zijn en kon ik bij sommige vrienden pas maanden later op kraamvisite. Een ander feest waar ik helaas “nee” tegen heb moeten zeggen is een reünie die georganiseerd werd door mijn oud-studiegenoten van de opleiding journalistiek. Dit weerzien werd gisteren gehouden in Ede.

Om het voor mijzelf (en misschien ook voor anderen) toch nog een klein beetje leuk te houden, heb ik mij maar op de volgende manier afgemeld op Facebook:

“Leuk een feestje!”, dacht ik, toen ik de uitnodiging voor de journalistiek-reüni zag,
“En wat fijn dat ik daar ook aan deelnemen mag!”.

Vanmorgen haalde ik daarom vol enthousiasme mijn slee uit het hok,
en liet de Siberische husky’s even warmlopen voordat ik vertrok.

 

Foto: ergens via Google gevonden.

Na een tocht van 13 uur kwam ik zojuist dan eindelijk in Ede aan,
maar ik zag mijn deelname aan de reünie al gauw in rook opgaan.

Bij aankomst waren er namelijk geen oud-klasgenoten, kebab en liters bier,

maar louter elanden, blonde vrouwen en een verdwaald rendier.

 

Ook online ergens gezien.

Ik begon inwendig te huilen en voelde me goed de klos,

het feestje was nergens te bekennen, het was als zoeken naar een naald in een naaldbos.

Ik begon aan mijzelf te twijfelen: “Ze hadden het toch wel goed tegen mij gezegd?”

“Het evenement zou na een lange discussie wél in Ede zijn en juist niét in Utrecht...”

Hoe dan ook, ik hoop dat het voor jullie een fijne avond worden mag,
zelf zal ik 11 september blijven herinneren als een verschrikkelijke dag.

Vriendelijke groeten vanuit (Zw)Ede(n).

Ps: Voor de nieuwsgierige lezer: 62°25'57.6"N 16°28'26.1"E.

De scholen zijn weer begonnen

Het is inmiddels alweer twee maanden geleden dat ik mijn laatste verhaaltje heb geschreven en wat mij betreft is het daarom weer de hoogste tijd voor een korte update. Zeker omdat de scholen hier ook weer begonnen zijn. 

Als eerste kijk ik terug op een mooie vakantie met fantastisch weer. In juni was ik voornamelijk in Nederland waar op dat moment veel zon was. In diezelfde tijd liet de zomer in Zweden nog steeds op zich wachten. Toen ik met mijn ouders terug ging naar Uppsala begon het hier juist beter te worden, terwijl het toen weer wat minder goed was in Nederland. Iedereen klagen dus, behalve ik. 

 

Ryptsjerksterpolder, 's avonds laat.

Overigens heb ik zelf ook wel regenachtige dagen meegemaakt, maar dat waren meestal ook de dagen dat ik aan het reizen was. Ik miste dus niet veel. 

In Nederland beleefde ik verschillende hoogtepunten. Zo maakte ik twee trouwerijen mee, onder andere die van mijn broer Bauke, werkte ik een maandje bij Omrop Fryslân en heb ik verschillende vrienden en familieleden kunnen treffen.

Mevrouw Deelstra tankt de trouwauto die ik mocht rijden!

De terugreis naar Zweden was mijn ‘echte’ vakantie (zonder al te veel verplichtingen). Met mijn ouders reisde ik vanuit Opeinde, via Malmö, Strömstad, Oslo en verschillende plaatsen in Midden-Zweden terug naar Uppsala. Een prachtige rit waarin we veel hebben kunnen zien en meemaken. Vanuit Uppsala zijn we onder andere nog naar het Finse eiland Åland en naar de Zweedse hoofdstad Stockholm geweest.

De wifi-verslaving van mijn ouders in Strömstad.

 

Vikingschip in Oslo.

De steengroeve van Falun; de Zweedse rode verf komt hier vandaan.

Landschap van Midden-Zweden, 's avonds laat.

In Näsnus worden de bekende "dalahästar" gemaakt.

Toerist in "eigen land".

Afgelopen dinsdag was mijn eerste college weer, ook al moest ik voor die keer al wel een roman van Proust gelezen hebben. Overigens niet een boek dat ik u ter ontspanning aan zou willen raden. Mijn vakantie was dus eigenlijk vorige week al afgelopen. De komende twee maanden mag ik elke wee twee romans lezen en daar verschillende verslagen over schrijven. Wederom een onbegrijpelijke hoeveelheid leeswerk voor één vak, vooral omdat ik daarnaast ook mag beginnen aan het schrijven van mijn masterscriptie. 

Åland, een eiland met o.a. veel rotsen en naaldbomen...

...en heel veel kleine eilandjes.

Bovendien geniet het eiland een bijzondere vorm van autonomie.

Je kunt er mooi autorijden.

En lekker fietsen.

En ook al is het eiland Fins, men spreekt er Zweeds en er is een eigen vlag.

Verder sloeg het weer op 1 september ook nog eens om. Het begin van september leek ook het begin van de herfst te zijn met regen, bewolking en wind. Aan de ene kant is het jammer dat de zomer nu echt afgelopen lijkt te zijn, aan de andere kant motiveert dit weer wel om lekker binnen te zitten en te lezen.

Voorlopig dus geen autorijden meer voor mij.

Terug bij Omrop Fryslân

Het schooljaar is voorbij, de vakantie is begonnen en voor mij is er weer de mogelijkheid om aan het werk te gaan bij mijn oude werkgever, Omrop Fryslân. Heerlijk om na een pauze van bijna een jaar weer journalistiek te mogen bedrijven. Inmiddels ben ik bijna weer drie weken in Nederland en alles voelt weer als vanouds. En omdat ik nu ‘thuis’ ben, heb ik eigenlijk ook niets om naar huis te schrijven.

Toch leek het me aardig om even een kort berichtje te plaatsen. Er is namelijk toch weer het nodige gebeurd. Zo is mijn broertje getrouwd, heb ik het bericht gekregen dat ik al mijn vakken van het eerste jaar in één keer gehaald heb en ben ik ook nog eens geïnterviewd over mijn ervaringen in Zweden door een oud-collega van Omrop Fryslân. Dit interview was op maandag 22 juni en werd afgenomen door Femke de Walle. Eigenlijk vind ik het wat apart om een interview van mijzelf te plaatsen, maar aan de andere kant is een blog toch een stukje ongegeneerde zelfpromotie. Via deze link is het terug te horen:

http://www.omropfryslan.nl/utstjoering/radiomist?created[value][date]=22-06-2015#14

Het interview werd afgenomen rond 14:37.

Vorige week maandag ben ik zelf ook weer aan de slag gegaan als radioverslaggever en dit zal ik blijven doen tot eind deze maand. Voor degene die geïnteresseerd mocht zijn in mijn eigen reportages, hier heb ik twee voorbeelden van mijn radiowerk van afgelopen week:

http://www.omropfryslan.nl/nijs/kald-duse-en-ekstra-wetter-dragraces-yn-drachten

http://www.omropfryslan.nl/nijs/iepenloftmuseum-de-sukerei-krijt-alde-poldermune

Eind deze maand ga ik terug naar Zweden. Eerst voor een korte vakantie met mijn ouders en daarna voor het begin van het tweede en laatste studiejaar Skandinavistik in Uppsala.