Over het mislopen van feestjes

Het mislopen van mooie dingen in het thuisland is inherent aan het verhuizen naar het buitenland. Ruim een jaar geleden had ik hier al rekening mee gehouden. Verjaardagen, nationale feestdagen en andere leuke evenementen zouden aan mijn neus voorbijgaan. Het is niet anders. Voor langere tijd in Zweden wonen is natuurlijk al een bijzondere ervaring op zich en bovendien maak ik hier ook veel mooie dingen mee.

Toch heb ik het afgelopen jaar ook dingen gemist die ik eigenlijk niet had willen missen. Zo heb ik bijvoorbeeld bij twee trouwerijen niet aanwezig kunnen zijn en kon ik bij sommige vrienden pas maanden later op kraamvisite. Een ander feest waar ik helaas “nee” tegen heb moeten zeggen is een reünie die georganiseerd werd door mijn oud-studiegenoten van de opleiding journalistiek. Dit weerzien werd gisteren gehouden in Ede.

Om het voor mijzelf (en misschien ook voor anderen) toch nog een klein beetje leuk te houden, heb ik mij maar op de volgende manier afgemeld op Facebook:

“Leuk een feestje!”, dacht ik, toen ik de uitnodiging voor de journalistiek-reüni zag,
“En wat fijn dat ik daar ook aan deelnemen mag!”.

Vanmorgen haalde ik daarom vol enthousiasme mijn slee uit het hok,
en liet de Siberische husky’s even warmlopen voordat ik vertrok.

 

Foto: ergens via Google gevonden.

Na een tocht van 13 uur kwam ik zojuist dan eindelijk in Ede aan,
maar ik zag mijn deelname aan de reünie al gauw in rook opgaan.

Bij aankomst waren er namelijk geen oud-klasgenoten, kebab en liters bier,

maar louter elanden, blonde vrouwen en een verdwaald rendier.

 

Ook online ergens gezien.

Ik begon inwendig te huilen en voelde me goed de klos,

het feestje was nergens te bekennen, het was als zoeken naar een naald in een naaldbos.

Ik begon aan mijzelf te twijfelen: “Ze hadden het toch wel goed tegen mij gezegd?”

“Het evenement zou na een lange discussie wél in Ede zijn en juist niét in Utrecht...”

Hoe dan ook, ik hoop dat het voor jullie een fijne avond worden mag,
zelf zal ik 11 september blijven herinneren als een verschrikkelijke dag.

Vriendelijke groeten vanuit (Zw)Ede(n).

Ps: Voor de nieuwsgierige lezer: 62°25'57.6"N 16°28'26.1"E.

De scholen zijn weer begonnen

Het is inmiddels alweer twee maanden geleden dat ik mijn laatste verhaaltje heb geschreven en wat mij betreft is het daarom weer de hoogste tijd voor een korte update. Zeker omdat de scholen hier ook weer begonnen zijn. 

Als eerste kijk ik terug op een mooie vakantie met fantastisch weer. In juni was ik voornamelijk in Nederland waar op dat moment veel zon was. In diezelfde tijd liet de zomer in Zweden nog steeds op zich wachten. Toen ik met mijn ouders terug ging naar Uppsala begon het hier juist beter te worden, terwijl het toen weer wat minder goed was in Nederland. Iedereen klagen dus, behalve ik. 

 

Ryptsjerksterpolder, 's avonds laat.

Overigens heb ik zelf ook wel regenachtige dagen meegemaakt, maar dat waren meestal ook de dagen dat ik aan het reizen was. Ik miste dus niet veel. 

In Nederland beleefde ik verschillende hoogtepunten. Zo maakte ik twee trouwerijen mee, onder andere die van mijn broer Bauke, werkte ik een maandje bij Omrop Fryslân en heb ik verschillende vrienden en familieleden kunnen treffen.

Mevrouw Deelstra tankt de trouwauto die ik mocht rijden!

De terugreis naar Zweden was mijn ‘echte’ vakantie (zonder al te veel verplichtingen). Met mijn ouders reisde ik vanuit Opeinde, via Malmö, Strömstad, Oslo en verschillende plaatsen in Midden-Zweden terug naar Uppsala. Een prachtige rit waarin we veel hebben kunnen zien en meemaken. Vanuit Uppsala zijn we onder andere nog naar het Finse eiland Åland en naar de Zweedse hoofdstad Stockholm geweest.

De wifi-verslaving van mijn ouders in Strömstad.

 

Vikingschip in Oslo.

De steengroeve van Falun; de Zweedse rode verf komt hier vandaan.

Landschap van Midden-Zweden, 's avonds laat.

In Näsnus worden de bekende "dalahästar" gemaakt.

Toerist in "eigen land".

Afgelopen dinsdag was mijn eerste college weer, ook al moest ik voor die keer al wel een roman van Proust gelezen hebben. Overigens niet een boek dat ik u ter ontspanning aan zou willen raden. Mijn vakantie was dus eigenlijk vorige week al afgelopen. De komende twee maanden mag ik elke wee twee romans lezen en daar verschillende verslagen over schrijven. Wederom een onbegrijpelijke hoeveelheid leeswerk voor één vak, vooral omdat ik daarnaast ook mag beginnen aan het schrijven van mijn masterscriptie. 

Åland, een eiland met o.a. veel rotsen en naaldbomen...

...en heel veel kleine eilandjes.

Bovendien geniet het eiland een bijzondere vorm van autonomie.

Je kunt er mooi autorijden.

En lekker fietsen.

En ook al is het eiland Fins, men spreekt er Zweeds en er is een eigen vlag.

Verder sloeg het weer op 1 september ook nog eens om. Het begin van september leek ook het begin van de herfst te zijn met regen, bewolking en wind. Aan de ene kant is het jammer dat de zomer nu echt afgelopen lijkt te zijn, aan de andere kant motiveert dit weer wel om lekker binnen te zitten en te lezen.

Voorlopig dus geen autorijden meer voor mij.

Terug bij Omrop Fryslân

Het schooljaar is voorbij, de vakantie is begonnen en voor mij is er weer de mogelijkheid om aan het werk te gaan bij mijn oude werkgever, Omrop Fryslân. Heerlijk om na een pauze van bijna een jaar weer journalistiek te mogen bedrijven. Inmiddels ben ik bijna weer drie weken in Nederland en alles voelt weer als vanouds. En omdat ik nu ‘thuis’ ben, heb ik eigenlijk ook niets om naar huis te schrijven.

Toch leek het me aardig om even een kort berichtje te plaatsen. Er is namelijk toch weer het nodige gebeurd. Zo is mijn broertje getrouwd, heb ik het bericht gekregen dat ik al mijn vakken van het eerste jaar in één keer gehaald heb en ben ik ook nog eens geïnterviewd over mijn ervaringen in Zweden door een oud-collega van Omrop Fryslân. Dit interview was op maandag 22 juni en werd afgenomen door Femke de Walle. Eigenlijk vind ik het wat apart om een interview van mijzelf te plaatsen, maar aan de andere kant is een blog toch een stukje ongegeneerde zelfpromotie. Via deze link is het terug te horen:

http://www.omropfryslan.nl/utstjoering/radiomist?created[value][date]=22-06-2015#14

Het interview werd afgenomen rond 14:37.

Vorige week maandag ben ik zelf ook weer aan de slag gegaan als radioverslaggever en dit zal ik blijven doen tot eind deze maand. Voor degene die geïnteresseerd mocht zijn in mijn eigen reportages, hier heb ik twee voorbeelden van mijn radiowerk van afgelopen week:

http://www.omropfryslan.nl/nijs/kald-duse-en-ekstra-wetter-dragraces-yn-drachten

http://www.omropfryslan.nl/nijs/iepenloftmuseum-de-sukerei-krijt-alde-poldermune

Eind deze maand ga ik terug naar Zweden. Eerst voor een korte vakantie met mijn ouders en daarna voor het begin van het tweede en laatste studiejaar Skandinavistik in Uppsala.

Het mooiste eiland van Zweden

De Friese waddeneilanden zijn mooi, maar met een klein beetje hartzeer geef ik toe dat ze het niet kunnen winnen van Gotland, misschien wel het mooiste eiland waar ik ooit geweest ben. 

Uitzicht vanaf het dek van het schip, 5 minuten voor aankomst.

Het eiland is bekend vanwege zijn schapen, vandaar dit symbool.

Het reisgezelschap.

Begin deze week ben ik naar dit eiland in de Oostzee afgereisd met drie vrienden uit Japan en een Zweedse vriend (met een Palestijnse moeder) die een jaar in Japan gestudeerd heeft. Het Engels werd dus afgewisseld met Zweeds en Japans en een enkele Nederlands toen ik toeristen uit Wageningen tegenkwam.

Gotland is een eiland met veel historie. Er zijn runenstenen uit de Vikingtijd te vinden, er zijn 1000 jaar oude ruïnes te bewonderen en we konden genieten van prachtige natuur.

Kapotte muren, vergelijkbaar met de kerk in Bolsward...

...maar dan zonder glazen dak. 

De stadsmuren van Visby...

...zijn lang en begroeid met planten.

Verder is het eiland: kleurrijk,

schilderachtig

en pittoresk.

Daarnaast hebben we een rondleiding gekregen in grotten waar zowel stalactieten als stalagmieten waren. U weet wel, die gevallen die lijken op ijspegels. Interessant is dat die gevallen wel honderden of zelfs duizenden jaren nodig hebben om een paar centimeter te groeien. We mochten ze dan ook niet aanraken, omdat dat het groeiproces kon stoppen.

Hangend: stalactieten, staand: stalagmieten.

Na ons bezoek in de grotten reed ik met onze gehuurde auto naar Fårö (letterlijk: schapeneiland), een klein eilandje in het noorden van Gotland. Daar konden we een ander bijzonder natuurfenomeen aanschouwen, namelijk “raukarna”, of de stacks, zoals dat in het Nederlands heet. Dat zijn een soort zuilen die in de zee staan. Stacks ontstaan doordat er grote delen gesteente van kliffen weg eroderen, waarna grote pilaren overblijven. 

Rotsen, zee en een strakblauwe hemel.

Zonder hekjes en bordjes mag je risico nemen, toch?

Dit zijn de meters hoge raukar. Ze lijken soms op gezichten.

Bovendien: geen stank van zonnebrandolie en afval langs de kust.

Ohja, tijdens ons bezoek zaten we in het hotel van Jonas Jonasson, een bekende Zweedse schrijver. Hij heeft onder meer het boek Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann (Nederlandse vertaling: De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween) geschreven. 

Verder vond ik het leuk dat één van de Japanse meisjes net als ik op kyokushinkai karate heeft gezeten. Alhoewel ik nooit echt lenig ben geweest en de sport al 15 jaar niet meer beoefend heb, kreeg ze me toch zover om een bepaalde “oefening” te doen. Haar lukte het goed...

De Japanse lenigheid...

... halverwege mijn oefening moest ik noodgedwongen stoppen:

en de Friese stijfheid.